PERFECT WEDNESDAY

ฟังเพลงนี้แล้วรู้สึกดี แต่ ณ จุดนี้ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว หนักเกิน... OTL 

ปวดท้อง ปวดหัว ป่วยกาย ป่วยใจ...

ขออนุญาตระบายสักเอนทรี่นะครับ T_T
ช่วงนี้มีเรื่องให้เครียดเยอะมาก ทั้งเรื่องงาน เรื่องเพื่อน
เรื่องความใฝ่ฝันและอนาคต จนรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว
เสียสุขภาพ (ทั้งร่างกายและจิตใจ)
อุตส่าห์หนีมาพักผ่อนที่บ้านต่างจังหวัด
กะจะฟื้นฟูตัวเองสักหน่อย แต่ก็ดั๊นป่วยอีก
จะซวยอะไรกันนักกันหนาเนี่ย -*-

เพื่อนเพิ่นก็หดหาย บ้างแปรเป็นเพื่อนร่วมงาน ซึ่งชวนเครียดไปอีก
บ้างไม่ได้เจอเพราะเลี่ยงเจอโจทก์เก่า ไม่อยากวุ่นวายใจอีก
แต่ก็ทำให้เสียเพื่อนทั้งกลุ่ม -*-
แล้วจะไประบายกับใครละเนี่ยยยย
คนรู้ใจก็ไม่มี พยายามหาไปก็ปวดหัว
เหมือนว่าฐานกำลังใจที่เคยมีมันหายไป
เริ่มจะไม่ไหวแล้วนะ ฮือ...  (เริ่มเพ้อเจ้อแล้ว -_-")

อยากขอตัวช่วยชะมัดเลยตอนนี้
เวลารู้สึกเหมือนไม่มีใครอย่างตอนนี้ผมควรจะทำยังไงดีครับ? :'(

อีดิตเพิ่มเติม: ขอบคุณครับ รู้สึกดีขึ้นแล้วครับ
คงเป็นเพราะร่างกายป่วยๆเลยจิตตกไปกันใหญ่
เรื่องอื่นๆอะไรก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น
แต่พอไม่สบายเลยฟุ้งซ้านเวิ่นเว้อเครียดเว่อร์ไป...
ถ้าเคลียร์เรื่องชวนปวดหัวส่วนใหญ่ได้แล้ว
จะกลับมามุ่งมั่นสร้างงานให้เต็มที่แล้วครับ
(แต่ตอนนี้ทำร่างกายให้แข็งแรงก่อน -_-")

บล็อกนี้นานๆทีก็จะมีเรื่องจิตป่วยมาทีไม่ได้ขาด
ไม่รู้เป็นอะไร (เป็นธรรมชาติของจขบ? -"-)
เก็บไว้เตือนตัวเองว่าที่ผ่านมาจิตตกบ่อยแค่ไหน -_-"

มีรายการน่าสนใจบน Youtube มาแนะนำครับ
ชื่อรายการ Cooking with dog อาจจะฟังดูแปลกและงงและชวนฮา
(ว่าทำไม Cooking ต้องทำกับ Dog แล้ว Dog มาทำอะไร?
มาเป็นคนทำ? มันจะทำได้หรือ? หรือจะมาเป็นส่วนผสม!? ก็ไม่ใช่อยู่ดี)
ก็เป็นรายการสอนทำอาหารทั่วไปละนะครับ แต่มีผู้ช่วยเป็นหมา
(แต่เป็นหมาแล้วมันจะช่วยยังไง? ช่วยได้เหรอ?
ไม่หรอกมันก็แค่มานั่งเฉยๆนั่นแหละ...
แล้วมันจะมานั่งทำไม? มานั่งให้ได้ด๋อยอะไรขึ้นมา!!)

รายการมันน่าสนใจก็อีตรงในวงเล็บแค่นั้นละครับ
แค่มี Gimmick ว่า "กูจะมาทำอาหารกับหมานะ"
แค่นี้ก็ทำให้น่าสนใจขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลซะอย่างนั้น
แล้วผมก็ชอบไอ้ความป่วงแบบไม่มีสาระประเด็นอะไรของเค้าซะด้วยสิ -*- 

สาเหตุที่อยากแนะนำเพราะว่าดูเพลินมากครับ
ได้เทคนิคเล็กๆน้อยๆติดมือกลับไปทำด้วย
แถมวิธีทำยังดูง่ายและไม่เยิ่นเย้อหรือตัดเอาแต่วัตถุดิบที่ทำเสร็จแล้วมาโปะๆๆรวมกัน
แล้วตัดไปฉากจบเอาอีที่ทีมงานทำเสร็จแล้วมาวางให้ดูเหมือนรายการบ้านเรา
(โดยที่ไอ้ก้อนที่ทำๆเป็นตัวอย่าง ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดี
เน่าเละเฟะเป็นศพไปแล้วหรืออย่างไร? -"-)

และเหนืออื่นใด... เสียงพากษ์มันฮามากครับท่านผู้ชมทั้งหลาย 
ผมดูไปขำไปตลอดรายการตั้งแต่เริ่มหั่นหอมจนทอดสเต็กขึ้นเสิร์ฟ

คนพากษ์เป็นหมาบรรยายรายการอาหารญี่ปุ่น
ด้วยสำเนียงออกอินเดีย!! โอ้แม่เจ้า!!
อะไรมันจะซับซ้อนซ่อนเงื่อนเพื่อนทรยศขนาดนั้นครับ!
แบบนี้แล้วยังจะว่าไม่น่าสนใจได้อีกหรือ?

ลองดูนะครับ มีอีกหลายเมนูให้เลือกรับชม
ทั้งโครอกเกะ ยากิโทริ คิมูจิ๊ และอื่นๆอีกมากมาย

ตลกดี จึงแนะนำ :P 

ปล. รู้สึกเอนทรี่นี้เขียนดีมีประเด็น(แต่ไร้สาระ)อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ทั้งที่ปกติเขียนไม่รู้เรื่องเลยวาดอย่างเดียว สงสัยเพราะอินมาก (ฮา)

ภาพบรรยากาศแห่งความเลี่ยนอบอวลไปหมด
วาดซะหวานเลยรูปนี้ ตอนวาดยังพอไหว
แต่แต่งไปแต่งมาจ้องนานไม่ได้ครับ เลี่ยน (ฮา)  

แต่ถ้าเลี่ยนเกินไปจะผิดแนวทางบล็อก
เราแถมคำบรรยายภาพให้ท่านเปลี่ยนอารมณ์

"ท่านประธานคะ... หนู... อั๊ง... คือว่า..." 

(ม่ายช่ายยยแล้ววว =3=") 

นึกคลั่งอยากละเลงภาพสเก็ตช์ยาวต่อเนื่องกันถึง 7 หน้ากระดาษ
วาดเพื่อออกกำลังมือและเน้นความสะใจเป็นหลัก (ฮา)

จะโพสต์ตั้งหลายวันแล้ว แต่มีอันต้องเป็นไปทำงานบ้านเพื่อนซะก่อน
อยู่บ้านเพื่อนก็อัพรูปไม่ได้ -*- 

เหมือนจะโหลดยาก เปลี่ยนเป็นรูปหั่นแล้วดีกว่า - -" รูปยาวกดดูตรงนี้ครับ

ปล. กระดาษทั้งหมดที่ผมใช้ทั้งหมดเป็นกระดาษที่ใช้แล้วครับ
(ยังคงรณรงค์รักโลกกันอยู่ แฮะๆ ^^")

หาที่อัพรูปยากมาก สัดส่วนรูปยาวด๋อยแบบนี้ไม่มีใครรับ
เลยต้องอัพลงเว็บตัวเอง T_T 

กดที่นี่เพื่อดูภาพใหญ่สะจาย :D

ส่งมาแรงไปหน่อย -_-" 

ฮ้า~ รู้สึกปลดปล่อย ~_~
รถไฟฟ้ามาหานะเธอสนุกดีนะครับ...
ผมหมายถึงตัวอย่างนะ -_-'

ปล. วาดแถบด้านข้างรถผิดอ้ะ T_T
มาทบทวนดูอีกที หรือเราจะโหดไปนะ -_-" 

เนื่องในโอกาส Blog Action Day แล้ว ผมคิดว่านี่เหมาะที่สุดเท่าที่จะนึกออกได้ในตอนนี้
สปอตโฆษณาของช่อง Discovery Channel ว่าด้วยเรื่อง "ฉันรักโลกใบนี้"
ฟังแล้วจะอยากร้องตามไปด้วยและมีแต่เสียง "บูม ดี ยา ดา" ตกค้างก้องอยู่ในหัว
ทำให้รู้สึกว่า...



ฉันก็แสนจะรักโลกใบนี้จริงๆนะเนี่ย



ไม่อยากบอกให้ทุกคนมารักโลก
เพราะเชื่อว่าในส่วนลึกแล้วทุกคนก็ต้องมีความรู้สึกนี้ทั้งนั้น
เพียงแต่ว่าเราอาจจะหลงลืมมันไปมากน้อยแค่ไหนเท่านั้นเอง
อย่าลืมเพื่อนที่อยู่กับเรามาเนิ่นนานคนนี้ไปนะครับ
ช่วยกันทะนุถนอมเพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกันไปนานๆ

ใครๆก็ให้เหตุผลกันไปหมดแล้ว ผมขอใช้ความรู้สึกก็แล้วกัน
ถ้ารักกันแล้วย่อมมีหนทาง อุปสรรคอย่างเดียวก็คือไม่รักกันเท่านั้นเอง ♫

รักโลกนี้กันไหมครับ?...

:)

-----------------------------------------------------------------------------------------

ความเดิม

Love forward ตอนที่ 1

Love forward ตอนที่ 2

Love forward ตอนที่ 3

ความรู้สึกหลังจากอ่านตอนนี้ไปพร้อมกับคนอื่นๆนั้น

มันมากครับ!! ลุ้นสุดยอดเลย!! >_< 

ขนาดคนเขียนเองยังตื่นเต้นไปด้วยขนาดนี้

แล้วตอนจบจริงๆจะเป็นยังไงเนี่ยยย อยากรู้!!! 

เรื่องยังคงไม่จบนะครับ เนื่องจากในตานี้ตอนจบจะแบ่งออกเป็นสองตอน

(เพราะวางปมกันเพลินเกินไปหน่อยละมั้ง -_-") 

ติดตามบทสรุปสุดท้ายได้ที่บล็อกของโคค่อนเช่นเคยครับ

และก็เตรียมเข้าสู่โครงการสองกันต่อไป

ซึ่งคราวนี้โคค่อนจะเป็นคนส่งเรื่องให้ผมจบบ้างละ

(แต่ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่นะครับ - -") 

:) 

จริงๆมันก็เกินสิบแหละ ดูไปดูมาเยอะขึ้นๆ -_-

ขอสารภาพว่าจริงๆแล้วก็ชอบดู Ben10 ไม่ใช่น้อย

นับวันเส้นภาพร่างยิ่งดูเลอะเทอะขึ้นเรื่อยๆ -*- 

ชอบเอเลี่ยนตัวไหนที่สุดกันบ้างคร้าบ :D 

เมื่อวานพยายามอัพรูปแต่ก็เจ๊งหมด ไม่รู้เป็นอะไร ? 

ชอบวาดไอ้ตัวนี้อ่ะ...

อย่าไปสนใจไอ้ที่ลอยอยู่บนหัวเลยนะครับ

เป็นนิสัยเสียเวลาวาดเล่นแล้วชอบวาดทับๆกันไปเรื่อยๆ 

มาจากตอนวาดลงสมุดแล้วเสียดายกระดาษ

พยายามประหยัดที่ แต่ทำให้เอาไปใช้ต่อลำบาก -*-